Daar was de “Levanter”

Na de rampzalige consultatie in het CVS-centrum van het UZA, heb ik 2 jaar lang geweigerd om nog naar specialisten en onderzoeken te gaan.
Ik heb samen met mijn gezin een levensritme opgebouwd dat ik kon volgen. Ik ging niet achteruit en maakte piepkleine stapjes vooruit. En aangezien alle beetjes helpen, waren wij daar enorm blij mee.

ik was 18 jaar ondertussen en was mij heel bewust van mijn beperking. Maar ik was gelukkig, ik kon niet doodgaan van mijn ziekte. het leverde mij alleen een leven vol beperking op. En daar kun je met leren leven.

Ik heb geleerd gelukkig te zijn,
met mijn leven vol beperkingen.

In oktober 2003 kwam onze huisarts langs, zoals zo vaak maar nu had hij nieuws. Hij had een lezing bij gewoond van Dr. F. Maes en die had een hele andere kijk op CVS. Wilden ik toch niet eens naar Deze dokter gaan en gaan horen wat hij te zeggen had.

Ik maakte een afspraak bij Dr. Maes, blijkbaar een psychiater in het AZ Sint-Maarten te Duffel. En inderdaad deze dokter had een hele andere kijk op CVS en hoe de ziekte te behandelen. Hij ging, samen met collega’s, een nieuwe soort therapie uitwerken, genaamd Levanter. (meer specifieke info vindt je hier)

Tijdens de levanter hebben ze mij getest of ik Fibromyalgie had. Want ik had nog veel extra symptomen die niet bij CVS hoorde. Uit de test bleek dat ik zowel CVS had alsook Fibromyalgie. Dit was een opluchting omdat er een verklaring was voor mijn symptomen.

Ik mocht beginnen in de allereerste Levanter groep. En ik wist absoluut niet wat ik mocht verwachten. Ik ben de eerste week dan ook met een heel bang hartje gestart.
Eens gestart bleek ik de jongste van de groep te zijn. Een 18-jarige tussen mensen van in de dertig en veertig.
De eerste weken had ik het daar moeilijk mee, mijn situatie kwam niet overeen met een situatie van iemand die getrouwd was en kinderen had. Maar moeilijk gaat ook, zeggen ze altijd, dus deed ik verder. Al heb ik het daar zwaar gehad.

Ik was diegene die maar heel traag vooruit ging, waar er bijna geen verschil tussen begin en einde mee was. Maar zo zeiden de dokters, ik wist heel goed waar mijn grens lag en daar ging ik niet over. En ik kon, samen met mijn gezin, omgaan met mijn ziek zijn. Ik had al ervoor geleerd om mijn leven rond mijn beperkingen te plannen en door de levanter werd die theorie nog verbeterd.

Op lange termijn bleek dat traag vooruit gaan beter was, dan grote sprongen te maken tijdens de therapie. Diegene die grote sprongen vooruit hadden gemaakt tijdens de therapie, hervielen kort daarna weer. Ik die maar traag vooruit ging, ben blijven vooruit gaan. Al waren het maar kleine stapjes.

Door kleine stapjes te blijven nemen, ben ik ervoor gegaan om mijn diploma te behalen. En blijven vooruitgang te boeken.

Groetjes

Vicky

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s