cvs & vriendschap

Ik ben ondertussen aan mijn 20ste jaar met CVS en Fibromyalgie bezig. Ik heb veel moeten aanpassen in mijn leven, maar ik probeer nergens spijt van te hebben. Maar toch zijn er dingen die ik mis …

Laat mij eerst nog zeggen dat mijn gezin (ouders, zus & schoonbroer en nichtje) er alles aan doen om mij te geven wat ik nodig heb. Ondanks hun moeite om het missen op te vangen, mis ik toch vriendschap en liefde.

Als je als 15-jarige zo ziek wordt dat je niet meer naar school kan, dan verwateren vriendschappen. Ik kan mijn (oud) klasgenoten het niet kwalijk nemen dat ze mij vergeten zijn. Hoe zou je zelf zijn als tiener.

1 vriendin, Lucy, is nog een paar jaar blijven langskomen. Maakte kruiswoordraadsels voor mij, hield mij mee op de hoogte door brieven te schrijven. Maar hoe ouder we werden hoe moeilijker het werd om contact te houden. (Toen was er nog geen sociale media zoals nu). En is gewoonweg uitgedoofd.

Ik ben heb door mijn therapie wel nieuwe mensen leren kennen, die hetzelfde meemaakten als ik. Maar we verschilden zo veel van leeftijd, dat we op andere punten in ons leven stonden. Wat wist ik, als 18-jarige, van een gezin hebben, huishoud taken, enz.
Ik heb nog contact met 1 persoon van de 7.
Maggy is mijn Levanter-mama (ik was er 18, zij 50), maar dat is eerder een moeder-dochter relatie, dan een echte vriendschap. Versta mij niet verkeerd, ik ben dankbaar dat ik Maggy heb leren kennen en we nu nog steeds contact hebben via Facebook, maar het is anders dan een vriendschap met iemand die rond dezelfde leeftijd zit.

Ik moet ook eerlijk bekennen, dat ik een probleem heb met mensen met/ of zonder een beperking die altijd klagen en negatief zijn. Dat past gewoonweg niet bij mijn persoonlijkheid.

Ik mis de vriendschappen tussen leeftijdsgenoten, waar je alles tegen kunt zeggen. Die niet oordelen, je gewoon nemen hoe je bent. Die mensen die je gewoon is opbelt om dag tegen te zeggen. Begrijp je?

Nu denk je misschien, je bent jong ga dan uit en bouw die vriendschappen op. Maar het is niet zo simpel voor mij.
Ik heb veel mensen leren kennen tijdens mijn leven. Iedereen kon met mij overweg. Zolang ik in het zicht was, telde ik mee voor hun. Maar eens uit zicht, was het over met de vriendschap. Behalve Joske, maar dat is een verhaal apart.

Het ligt misschien aan mij, omdat ik eerlijkheid belangrijk vind, en nooit heb verzwegen dat ik cvs en fibromyalgie heb. Dat ik niet altijd mee kon/kan op hun tempo. En misschien doe ik zelf te weinig moeite, omdat ik mijzelf altijd als last zie tegenover andere. Ik heb het dan ook altijd normaal gevonden, dat er geen vriendschappen werden opgebouwd.

Ik kan het niemand verwijten dat ze niet om kunnen met een persoon met beperkingen. Dat ik mezelf misschien terug trok. Het is ook niet zo makkelijk om met mij iets te gaan doen. Dus de cursus uren, therapie uren, werk uren, was ik hun vriendin, maar om buiten om iets samen te doen, was ik te veel werk (denk ik).

Desondanks was Joske, iemand die door mijn beperkingen zag. Hij heeft mij zowat overal mee naar toe genomen. Voor hem was ik niet die zieke, maar een persoon. (Of dat gevoel kreeg ik toch).
Maar zelf hier, bij deze vriendschap komt verwatering. Hij moet mee op het tempo van de maatschappij en ik blijf een stuk achter, omdat ik het op mijn tempo moet doen. En waarschijnlijk heb ik mezelf hier ook als last beschouwd en terug getrokken.
Maar we zijn nog steeds vrienden, en houden nog steeds contact. Maar onze vriendschap is niet meer zo hecht als zoals in het begin. En dat mis ik dan, onze hechte vriendschap.

Door Joske zijn vriendschap, besef ik dat ik hechte vriendschappen mis, dat ik liefde mis. Dat mijn alleen zijn, soms eenzaam is. Zeker nu we in corona-tijden zitten.

Zoals in het begin al gezegd doet mijn gezin er alles aan om het gemis op te vangen. En ik kan altijd terecht bij mijn ouders hun vrienden. Maar dat is niet zoals een eigen vriendschap, waar je ongestoord alles tegen elkaar kunt zeggen en doen. Snappen jullie dat?

Het is niet omdat ik dingen mis in mijn leven, dat ik niet positief ga blijven. Maar met periodes, zoals nu, heb ik het heel moeilijk om vriendschap en liefde niet nog meer te missen.

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s